مسیحـا روزی آغــاز سخـن کـرد، مـثالــی زد مثـال از رنــج و از درد:
یکی مالک بُدی ثروت ز حد بیش، عدالتپیشــه بـود و خیـرانـدیـش.
نمــود احداث تاکستـان به امیــد، که در موسم توان انگور از آن چیـد.
حصـاری سـاخت بهـر پاسبــانی، سپس بـرجـی بـرای دیــدهبـانــی.
به یک گوشه مهیـا کرد چـرخشت که در چرخشت رز را میتوان کشت
ثمـر دادن ز راه جـان نثاری است، نشان شـاه خادم تـاج خـاری است!
به هنگــامی که او بــار سفر بست به مستأجر سپــردی ملک در بست
چو برگشت از سفر خادم فرستـاد، که سهم خـود ز حاصل بـاز گیـراد.
گرفتنـد و ورا مضــروب کردنــد، تمسخر کــرده و ســرکوب کردند.
سپـس مستـــأجـران لااُبــالــی، رهــا کردنــد او را دست خـــالی.
فرستـاد او یکـی خــادم دوبــاره، زدنــد او را ســرش شـد پاره پاره.
غــلام دیگـری گـردیـد مـأمـور، ولی چشــم دل ایشــان بُدی کــور.
همـانـا بـرخلاف عهـد و پیمـان، بـه بیرحمــی ورا کشتنـد ایشــان.
به هر خادم که او ز آن پس فرستاد، همـان ظلم و همـان فریاد و بـیداد.
بـه خـود گفتـا اگـر فرزند دلبنـد، فرستــم نزدشـان قــدرش بداننــد.
فرستـاد او سپس فرزنـد محبوب، بــه امیــد پــذیرایــی از او خوب.
«بُود وارث» به خود گفتنـد ایشان: «چـرا باشیــم اینگونــه پریشــان؟»
«ورا گــر یکسـره نـابود سـازیم، بـه میراثش از آن پـس دست یـازیم.»
گرفتنــد و ورا کشتنــد بیبـاک، جسـد را خــارج افکنـدنـد بـر خاک.
اگـر مستـأجران را ایـن شد آئین، چه خواهد کردی آن مالک پس از این؟
کُند تنبیه و گیـرد ملک از ایشـان، گـــروه دیگــری آرد بـــه میـــدان.
نخوانــدی در کتــاب آسمـانی؟ نـوشتــه مطلبــی کان را بــدانـــی:
«همان سنـگی که رد کـردنـد اول بشــد بـــار بنــا بـر آن محـــول.»
«شد انجام این عمل از سوی یزدان، شگفتآور بـــود از بهــر مــا آن.»
یهودان چون شنیدند این حکایت، قیــاس نفــس کــردند از روایــت.
بگفتنـدی: «چرا اینگونه گفتــار؟» «بگیریــم و کنیــم او را گرفتـار.»
ولی از تـرس مـردم بیــم کـردند مسیحــا را رهــا کـرده بــرفتنـد.
چـه باشد معنـی تمثیـل عیسـی؟ برای شخص دوراندیش و دانــا؟
بـه این تمثیـل تـو کلی نظـر کن، ز جزئیــات آن دیگــر گـذر کن:
خـدای آفــریننــده اســت دارا، امانت داده ملک خـویش مــا را،
که جمله اندر آن مشغول باشیـم، بـه انجـام عمـل مسئـول باشیـم.
بـه تاکستان دنیــا کــار کــردن، به یکسـان بــا امانت ره سپــردن.
خـدا اربـاب و مـا مستـأجـر او، وظیفـه خدمت است انــدر بر او.
ولی مـا خدمتـش از یـاد بردیم، همه محصول را بردیم و خوردیم.
درختـان را به جنگلها بریدیم، زیـان ســود آنـی را نـدیـدیـم،
هر آنچه بود زیبا زشت کردیـم، بجای بذر ماشین کشت کردیـم،
گلستـان طبیعت خاک گردیـد، محیط زیست نـاپـاک گـردیـد،
زمیــن و آسمــان و آب دریــا، ز حرص مــا شد آلـوده بـه دنیا.
بــه نـزد مـا پیــامآور فرستــاد، چو رد شد او یکی دیگر فرستـاد.
زدیم و حبس کردیم و کشتیـم، خــدا را چـاره کن ما بـد کنُشتیم.
محبت در خـدا پـایـان نـدارد، بجــز فیضش بشـر درمان نـدارد.
کلامش شد مجسم در مسیحـا، محبت چـون پسـر آمــد به دنیا،
که غاصب را به جای خود نشاند، بـهدنـیا ارزش قـانـون رسـانــد،
شـود احقاق حـق میزان به دنیـا، عدالت هـر زمان درمـان به دنـیا.
ولی مستأجـران بـر ضـد ارباب، به بیشرمـی عمل کردنـد ناباب.
بـه قتل او کمـر بستنـد ایشـان، محبت کشته شد از دست انسان،
محبت بـا گنـه گردیــد در هـم، بـزد نیـروی آن یک بـاره بر هم.
ولیکن در نبـرد سخت جانسوز، محبت در نهـایت گشت پیــروز.
محبت زنــده شد در جان نثاری، فداکاری است راه و رسم باری!
+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام فروردین ۱۳۹۱ ساعت 1:24 توسط ramin
|
